วันนี้ตอนเย็น..
เดินไปกินข้าวหลังเลิกเรียนตอนเย็น

เค้าขับมอเตอร์ไซต์ผ่าน

ตาเราสองคนประสานกัน
เราสองคนยิ้มให้กัน

แล้วเค้าก็ขับเลยไป..

ใจมันโหวงขึ้นมา..
ความรู้สึกต่างๆมันเอ่อขึ้นมา

นึกถึงวันเก่าๆ
นึกถึงความรู้สึกเก่าๆ

อยากกลับไปเป็นอย่างเดิม
อยากกลับไปอยู่อย่างเดิม

เริ่มตั้งคำถามกับตัวเองอีกครั้ง..

เราเลิกกับเค้าเพราะอะไร..

เราบอกเลิกเค้า..

เพราะคิดว่าว่าเราสองคนคงไปกันไม่ได้
เค้าตัดสินใจย้ายไปเรียนกับเพื่อนของเค้า
เค้าบอกว่าเค้าอยู่กับเพื่อนเค้าแล้วเค้าสบายใจ

สาเหตุมันแค่นี้เหรอ พวกนี้มันไม่ใช่สาเหตุ

หรือเป็นเพราะว่าเพื่อนเค้าชวนเราสองคนไปเที่ยวทะเล
แต่กลับบอกนัดกับเบียร์แค่คนเดียว

เลยทำให้เราไม่เชื่อใจเค้า..?!?!

ไม่ใช่ เราเชื่อใจเค้าตลอด ว่าเค้ามีเราคนเดียว

หรือเพราะว่า..

เราคิดว่าเรากับเค้าเลิกกันแล้ว 'คงจะ' มีสิ่งดีๆเกิดขึ้นมากกว่า

ต่างคนคงมีเวลาให้กับเรื่องเรียนมากขึ้น..

เราไม่อยากให้เค้าพูดอีกแล้วว่า เป็นเพราะเราเค้าถึงเป็นแบบนี้

ไม่อยากให้เค้าเอาเรื่องของเราไปคิดมาก

ไม่อยากให้เค้าเราไปเปรียบเทียบกับตัวเอง

หลายๆครั้งที่เราไม่เข้าใจเค้า

ทั้งที่พยายามทำความเข้าใจ แต่ก็ไม่สามารถท่จะเข้าใจได้

เพราะว่าเราไม่รู้ว่าเค้าคิดอะไรอยู่กันแน่...

อยากให้อย่างน้อยก็พูดคุยกันซักนิด
บอกเราบ้างซักหน่อย ขอเพียงแค่นั้น

หรือว่านี่คือสาเหตุ..

หรือว่าเป็นแค่การหาเหตุผลมาอ้างในการกระทำของเรา..

แต่ถึงตอนนี้จะพูดยังไง มันก็ไม่มีประโยชน์แล้ว...