ทำไมเวลาที่นึกถึงอะไร บางทีเรายังนึกถึงเรื่องเก่าๆอยู่เลย
เวลาเดินเที่ยวไปไหนก็ยังรู้สึกว่าถ้าเค้ามาเค้าคงชอบ
เจอบางสถานการณ์ยังคิดเลยว่าเค้าคงทำแบบนี้แน่ๆ
ทำไมเรายังคิดถึงเรื่องแบบนี้อยู่
เป็นเพราะเราลืมเรื่องเก่าๆไม่ได้ จมปลักกับเรื่องเดิมเหรอ..
เราว่าก็ไม่ใช่นะ..
ถามว่าเรายังชอบเค้าอยู่มั๊ย..
มันไม่ใช่ชอบ แต่ว่ามันยังรู้สึกดีๆอยู่ อย่างงี้เค้าเรียกว่าชอบรึเปล่าเนี่ย..
เราเองตอบไม่ได้แฮะ แต่เรารู้สึกว่าเราไม่ได้ชอบนะ..
หรือว่าเป็นเพราะว่าเราไม่รู้ตัวเอง ????
แต่เรารู้ว่า มันกลับไปจุดเดิมไม่ได้แล้ว แค่นั้นแหล่ะ..
เพราะว่าตัวเค้าเองก็ไม่ได้คิดอะไรกับเราแล้ว
เค้าเองอยู่กับเพื่อนเค้าตอนนี้เค้าก็มีความสุขดี..
เราเองก็เหมือนกัน เราเองอยู่กับเพื่อนเราตอนนี้เราก็มีความสุขดี
แต่เรายังตอบไม่ได้ ว่าเรายังคิดแบบนั้นอยู่กับเค้ารึเปล่า
แต่เรารู้สึกว่า กลับไปก็ต้องเจอกับเรื่องเดิมๆให้รู้สึกไม่สบายใจให้รู้สึกแย่
ถ้าอย่างงั้นก็เลือกที่จะอยู่อย่างตอนนี้ดีกว่า...
ถามว่าเป็นเพราะเหงาเหรอ..
อาจจะใช่แฮะ..
แต่ว่าเราเองก็มีพื่อนนะ ทำไมต้องเหงาด้วยหล่ะ...
นั่นสิ ทำไมต้องเหงา...
คงเป็นเพราะผูกพันล่ะมั้งเลยทำให้เป็นแบบนี้..
ผูกพัน
แย่แฮะ.. เรารู้สึกว่าคำนี้มันแย่กว่าคำว่าอกหักซะอีก..
แย่ๆๆๆๆ
เรารู้สึกว่า คำนี้มันทำให้ตัดใจลำบ๊ากกกลำบาก...
มันเหมือนเป็นมิตรภาพผูกพัน ทำให้ตัดใจไม่ได้...
เราไม่อยากเป็นคนที่ฟุ้งซ่าน..
ตัดใจไม่ได้ ก็ขอร้องไห้ จมปลัก อ้อนวอน ขอให้ความรักครั้งนั้นมันกลับมา..
ขอร้องให้มันกลับมาเหมือนเก่ากลับมาเหมือนเดิม
เพราะว่าเรารู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้หรอก..
ไปกันไม่ได้ มันก็ไปกันไม่ได้อยู่วันยังค่ำ
ทำยังไงมันก็คนไปด้วยกันไม่ได้ เพราะในเมื่อต่างคนมีทางของตัวเอง
ให้ใครซักคนทิ้งทางของตัวเอง แล้วเดินตามอีกคนไป
ทั้งๆที่ทางมันไม่บรรจบกัน...
เราว่ามันเป็นเรื่องที่เห็นแก่ตัวเกินไป
ให้เราไปฝืนทางแบบนั้นเราก็ไม่เอาอีกแล้ว...
อยากเดินต่อไปข้างหน้าด้วยตัวของตัวเอง
ถ้าให้เรากลับไปมีรักอีกครั้ง...
ถามว่าอยากมีมั๊ย มันรู้สึกว่ามีก็ได้ ก็ดีเหมือนกัน
แต่ว่าพอมานึกๆดูดีๆ เราว่าเรากลัว กลัวที่จะต้องมีความรู้สึกอย่างนี้อีก...
มันไม่อยากจะรับรู้ความรู้สึกแบนี้อีกแล้ว และไม่ต้องการที่จะให้มันเกิดขึ้น..
การที่เราปลี่ยนสถานะอย่างนึงไปเป็นอีกอย่างนึง..
ถ้าเกิดสูญเสียไปอีก มันจะกลับไปเป็นอย่างนั้นไม่ได้อีกแล้ว..
เราว่ามันแย่นะ..
ถ้าเราเลิกกับแฟนแล้วมองหน้ากันไม่ติดเนี่ย..
อุตส่าห์เคยรู้สึกดีเวลาอยู่ด้วยกันขนาดนั้น กลับต้องมาลงท้ายแบบนี้
ถ้าเป็นเรา ถ้าเลิกกันขอกลับไปเป็นเพื่อนกันก็ยังดี..
แต่ไอ้ความรุ้สึกนี้สินะ ที่มันทำให้เราเป็นอย่างงี้ตอนนี้..
คุยกับพี่คนนึง เค้าก็บอกว่าเราอ่ะยังเหลือเยื่อใยเกินไป
คนเราเวลาที่เลิกคบกัน มันต้องตัดกันให้ขาด..
แต่ถ้าทำอย่างที่พี่เค้าว่า เราว่ามันก็เลวร้ายเกินไปนะ
แต่มันก็จริงว่า ถ้าเรายังเหลือความรู้สึกดีๆแบบนี้ เมื่อไหร่มันจะตัดใจได้หล่ะ...
แล้วเราจะตัดใจทำไม..
ในเมื่อเราไม่ได้เป็นอะรไกันแล้ว ยังมีอะไรที่ต้องมานั่งตัดใจกันอีก..
แย่ๆๆๆๆ
สับสนตัวเองจัง...
แต่อย่างน้อยก็ทำให้เรารู้สึกเกลียดการที่จะต้องมานั่งตัดใจ เพราะคำว่า ความผูกพัน
เพราะเราไม่รู้ว่ามันต้องทำยังไง มันถึงจะลืมๆมันได้ซะที...
อยากรู้ด้วยว่า ทำไมคนที่เค้าอกหักแล้วมีรักได้หลายๆครั้ง
ชอบคนนู้น คนนี้แล้วช้ำรักบ่อยๆ
เค้าไม่รู้สึกเข็ด รู้สึกแบบเรากันบ้างเหรอ...
หรือเป็นเรามันฟุ้งซ่านแบบนี้คนเดียวหว่า..
โสดมา 3 เดือนกว่า ยังบ้าอยู่เลย แย่ๆๆๆ..
