ยิ่งคุยยิ่งทะเลาะกัน

ยิ่งคุยกันยิ่งไม่มีเรื่องดีๆที่จะคุยกัน

เวลา 14 เดือน จบลงอย่างง่ายดาย..

อยากจะถามว่า เคยเชื่อใจกันมั่งมั๊ย..

ชั้นเป็นห่วงเธอมาก..

อยากรู้ว่าเธอสบายดีรึเปล่า..

แต่ชั้นก็ลำบากใจ ที่จะคุยกับเธอ..

เพราะเธอคงไม่อยากที่จะคุยกับชั้น

แต่เพื่อความแน่ใจ ชั้นเลยตัดสินใจ..

ตัดสินใจที่จะโทรไปถาม..

ว่า 'เรายังเป็นเพื่อนกันได้มั๊ย..'

ชั้นถามเธอ..

'เราสองคนยังสามารถกลับมาคุยกันเหมือนเดิมได้รึเปล่า'
'เป็นเพื่อนกันได้มั๊ย'
'เธอยังอยากคุยกับชั้นมั๊ย'

'ไม่อยาก'

คำตอบนี้ที่ชั้นได้จากเธอ..

ชั้นจะได้ไม่ต้องมาคิดหาวิธีที่จะกลับมาคุยกันอย่างเดิม

จะได้มานั่งกังวลว่าเธอจะคิดยังไง

เพราะว่า..

เธอบอกสิ่งที่เธอคิดให้ชั้นฟังแล้ว

ชั้นร้องไห้..

ชั้นเสียใจ..

เสียใจที่ต้องเสียคนดีๆอย่างเธอไป จนถึงขนาดเป็นแค่ 'เพื่อน' ก็ยังไม่ได้

ชั้นร้องไห้..

ชั้นเสียใจ..

เธอโทรมา..

เธอบอกว่า เธอขอโทษในสิ่งที่เธอพูด..

เธอบอกว่าเธอเพิ่งรู้ตัวว่าเธอพูดแรงไป..

อืม..

ขอบคุณที่ทำให้ตัดใจได้เร็วขึ้น..

ในขณะที่ชั้นห่วงความรู้สึกเธอตลอดมา

แต่เธอกลับไม่เคยสนความรู้สึกกันเลย

ก็ดี..

จะได้หายบ้าซะที

ขอบคุณ

พยายามบอกตัวเองเอาไว้ ว่าอย่าคิดถึง

แต่มันก็ทำไม่ได้..

ยิ่งพยายามที่จะไม่คิดเท่าไหร่

ความรู้สึกลึกๆในใจ มันก็ยิ่งทวีความรู้สึกมากเท่านั้น

มันรู้สึกวาบๆโหวงๆในใจ..

มันเพราะอะไรกันนะ

คนข้างๆเค้าพยายามปลอบใจ ให้เรากลับไปคุยกับคนนั้น

แต่มันก็ยิ่งรู้สึกแย่..

เพราะว่า ความจริงมันก็ยังอยู่ว่า 'เค้าไม่อยากคุยกับเรา'

สิ่งที่ได้แต่พร่ำบอกตัวเองเอาไว้..

ก็แค่คำว่า อย่าไปคิดถึงเค้า..

แค่ขับรถผ่านไปมหาลัย

ผ่านถนนสายเดิมๆ ที่ต้องไปเจอเค้าทุกวัน

เราก้ยังรู้สึกว่าอยากที่จะหยุดรถลงไปหาเวลาเก่าๆ

คิดถึงความรู้สึกเก่าๆ
คิดถึงเวลาเก่าๆ
คิดถึงสิ่งเก่าๆ

แต่ก็ทำได้แค่บอกว่า.. ต้องลืมมันให้ได้

เพราะสิ่งเก่าๆที่เคยเกิดขึ้นมา..

มันคงไม่มีทางกลับมา