บลอคนี้ตอนแรกเราสมัครไว้ให้คนสำคัญของเราเขียน
แต่เค้าไม่เคยเขียนมันเลยสักครั้ง และตอนนี้เราก็คิดว่าคงไมมีโอกาสที่เค้าจะเขียนอีกแล้วมั้ง

เพราะว่าเราสองคน..เลิกกันแล้ว

เราสองคนตัดสินใจที่จะคบกัน เมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม 2547
และเราสองคนก็เลิกกันเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน 2548

เป็นเวลาประมาณ 14 เดือน

เราสองคนเลิกกันเพราะตัวเราเองที่ตัดสินใจพูดมันออกไป
เราตัดสินใจพูดคำว่า 'เราสองคนกลับมาเป็นเพื่อนกันดีกว่า..'
แล้วเค้าก็ตอบคำถามของเราแค่เพียงคำว่า 'อืม'

คำถามของเราที่ถามเค้าออกไปวันนั้น..
มีแต่คำพูดที่ตอบมาว่า 'อืม' เพียงอย่างเดียวเท่านั้น
เท่านั้นจริงๆ..

เราสงสัยว่าช่วงเวลาที่เราสองคนได้รู้จักกันมา
มันกลับจบลงไปอย่างง่ายดาย
เพราะคำพูดและสิ่งที่เอ่ยออกมาสั้นๆแค่นั้นเลยเหรอเนี่ย..

ไม่มีคำพูดอื่นออกจากเค้า
ไม่มีการถามเหตุล
และไมมีการเหนี่ยวรั้งใดๆ

14 เดือนที่ผ่านไป..

จบลงด้วยคำง่ายๆ แค่คำว่า..'อืม'

ตอนนี้เวลาผ่านไป 2 วันเอง
แต่รู้สึกว่าเวลามันผ่านไปนานมากๆ..

ยังนึกถึงเวลาเก่าๆที่ได้อยู่ด้วยกัน ดึงเวลาดีๆที่มีด้วยกัน

พอมาคิดแล้ว มันก้ยังใจหายอยู่ดี...

เมื่อวานเราตัดสินใจคุยกับนายอีกครั้ง

คุยให้ทุกอย่างมันเคลียร์ จะได้ไมมีอะไรค้างคาใจ..

เจอนายตอนนี้ นายเปลี่ยนไปมาก..

นายเจาะหู การแต่งตัวเปลี่ยนไป

ลักษณะภายนอกเปลี่ยนไปหมด มีแต่หน้าตาและทรงผมที่ยังเหมือนเดิม

เราถามนายว่า...

'ชีวิตของนายที่มีเราอยู่กับชีวิตตอนที่นายไม่มีเรา
อย่างไหนนายมีความสุขกว่ากัน...'

นายตอบว่า 'นายไม่รู้..'

'เวลาที่เราสองคนห่างกันเกือบเดือน แล้วเวลาที่เราเลิกกันได้สองอาทิตย์
มันน่าจะพอรู้ตัวเองได้บ้างแล้วนะ...'

'อยู่กับฝนก็มีความสุข แต่ไม่มีอิสระ..'

นี่แหละคำตอบที่เราได้รับ..

อิสระ สิ่งที่เราอยากให้มีกันทั้งสองฝ่าย
เป็นคำที่เราสองคนตกลงกัน ตั้งแต่ก่อนที่จะคบกัน..
แต่เรากับเป็นคนพรากอิสระจากนายไปโดยที่เราไม่รู้ตัว

เราถามนายว่า...

'นายดูดปุ๊นใช่มั๊ย..'

'อืม..'

เค้ากลับไปเป็นเหมืนเดิม

เราเคยขอให้เค้าลิกได้แล้วครั้งนึง เราบอกว่า..

เราไม่ชอบคนสูบบุหรี่ ดังนั้นเรื่องแบบนี้เราก็ไม่ชอบ
แต่เราไม่อยากบังคับให้นายเลิกเพราะตัวเรา
แต่อยากให้เลิกเพราะตัวนายคิดได้เอง..

แต่พอเลิกกันปุ๊บ เค้ากลับไปเป็นอย่างเดิม..

เป็นอีกครั้งที่เราร้องไห้ตัวสั่น..

ร้องสะอื้นไม่ยอมหยุด

เหมือนตอนที่ของที่เรารักที่สุด ตายจากไป..

ไม่รู้ว่าจะร้องไห้ทำไม..

แต่น้ำตาไหลไม่หยุด

ฝนไม่เคยเสียใจเลยที่ได้เกิดมารู้จักคนอย่างนาย

มีนายคอยอยู่ข้างๆตลอดเวลา

แต่รู้สึกเสียใจที่ว่า.. เราน่าจะดูแลเค้าได้ดีกว่านี้

เราเป็นคนทำให้เค้าไม่ได้เป็นตัวของตัวเอง

พูดคุยตอนนี้..

รู้สึกว่าเค้าไม่ใช่คนเดิม ไม่ใช่คนที่เรารักอีกแล้ว

เค้าบอกว่าเค้าเป็นบบนี้มานานแล้ว..

แต่ที่เราอยู่กับเค้ามาเวลาปีกว่าๆ เค้าไม่ได้เป็นแบบนี้..

งั้นแสดงว่า..

เราทำให้เค้าไม่ได้เป็นตัวเค้าในสิ่งที่เค้าเป็นงั้นเหรอ..

แต่ตอนนี้ได้รู้ว่า..

เค้ายังมาเรียนไม่เคยขาด ส่งงานครบทุกชิ้น..

แค่นั้นเราก้รู้สึกสบายใจแล้ว...

คิดว่าเราตัดสินใจในสิ่งที่ถูกแล้ว

อย่างน้อยการกระทำของเรา...

มันก็ไม่ได้ทำให้เค้ามีความรับผิดชอบในส่วนที่ควรทำน้อยลง

ตอนนี้รู้สึกสบายใจ เพราะทุกอย่างไม่ค้างคาแล้ว..

และก็ได้รู้ว่า..

คนที่เรารัก ตอนนี้เค้าไม่อยุ่แล้ว..

ถึงร่างกายนั้นจะเป็นคนเดิม

แต่ความรู้สึกและความคิดไม่ใช่คนเดิม..

เค้า..

หายไปแล้ว...

การอกหัก ไม่ใช่สิ่งที่เลวร้ายในชีวิต

มันเป็นสิ่งที่สักวันนึง..

ชีวิตเราต้องมีโอกาสที่จะได้เรียนรู้

และรู้จักกับมัน

คนเราเกิดมาชีวิตหนึ่งควรที่จะรู้จักทั้งคำว่า..

สมหวัง และ ผิดหวัง

เพื่อที่จะได้เรียนรู้และหัดที่จะยอมรับมันให้ได้...

น้อยคนนัก ที่จะมีโอกาสที่จะได้เรียนรู้เพียงแต่คำว่า สมหวัง

และเป็นไปไม่ได้ที่คนๆนั้นจะรู้จักเพียงคำๆนี้คำเดียว

โดยที่ไม่เคยพบเจอกับคำว่า ผิดหวัง มาก่อน..

การรักษาอาการโศกเศร้าจากความผิดหวังนั้น มีอยู่ 2 คำ

เวลา และ ความเข้าใจ

เวลา คอยรักษาให้สิ่งที่เกิดขึ้นให้มันค่อยๆจางไป..

ความเข้าใจ คอยเป็นกำลังใจให้เราก้าวต่อไป..

คนเราเศร้าเสียใจกับการอกหัก เพราะตั้งคำถามขึ้นในใจมากมาย

ว่า ทำไม..

เพราะอะไร..

อย่าตั้งคำถามเพียงอย่างเดียว.. แต่ลองทำความเข้าใจกับมันดู..

แล้วเวลามันก็จะช่วยตอบคำถามได้แน่นอน...